Eins og við vitum öll voru ofurherrar jarðar á fyrstu árum ekki menn, heldur risaeðlur. Sem risastórar verur sem voru mun stærri en menn, höfðu þær komið fram strax á tríastímanum og urðu efst í fæðukeðjunni.
En þar til smástirnið lenti á jörðinni og olli útrýmingu allra risaeðlna, bjuggu risaeðlurnar enn ekki af sér háþróaða siðmenningu. Hvers vegna er þetta?
Þegar margir sjá þetta halda þeir að erfðafræðileg röð risaeðla hafi ekki tjáningu háþróaðrar greind, þannig að það er sama hvernig risaeðlurnar þróast, það getur aðeins gert líkamsform þeirra stærri.
En ef við stöndum frá sjónarhorni risaeðlna, munum við komast að því að þær halda að þær séu nú þegar fullkomnustu tegundir jarðar. Engin tegund getur keppt við þá. Svo framarlega sem þeir eyðileggja sig ekki verður erfitt að veiða þá af öðrum tegundum. Eins og dýr eins og ljón og tígrisdýr eru í grundvallaratriðum kettlingar og hvolpar í augum risaeðla og geta alls ekki ógnað þeim.
Þannig að með slík skynfæri myndu margar risaeðlur halda að þær þurfi ekki lengur að þróast. Þess vegna, á tímum risaeðlanna, var eina leiðin til að lifa af að gera sig sterkari.
Risaeðlur sóttu í blindni eftir styrk og hugsun þeirra minnkaði eðlilega. Þess vegna hafa margir risaeðlurannsakendur komist að því að heili risaeðla er kannski ekki eins þróaður og páfagaukar.
Ímyndaðu þér bara, ef risaeðlur væru tilbúnar að þróa greind sína, þá hefðu þær átt að vera yfirherrar jarðar í svo langan tíma. Hins vegar segja staðreyndir okkur að stóra ástæðan fyrir því að risaeðlur náðu ekki að klára þróun vitsmuna er það vegna þess að þær hugsa hátt um sjálfar sig, hvað finnst þér?
